Istnieje wiele doktryn różniących się od siebie i stwarza wiele zamieszania wśród nauczań o naturze Ojca i Syna, tak że przeciętny wierzący naprawdę może się czasem pogubić. Do tego dochodzą kwestie eschatologii, sądu Bożego, duszy i wiele innych tematów. Tutaj rodzi się bardzo ważne pytanie: czy doktryna odgrywa kluczową rolę w życiu ucznia Pana Jezusa?
Zanim przejdziemy do dokładniejszego przyjrzenia się temu tematowi, krótko wspomnę, że zbawienie to inaczej ratunek. Zbawienie od potępienia zostało dokonane na krzyżu przez naszego Pana i Zbawiciela – Chrystusa Jezusa. Wybawił swoich uczniów od ciążącego nad nimi wyroku i przeprowadził ich do swojego Królestwa, obdarowując nas nowym „ja”. Nie chcę w tym tekście koncentrować się na samej kwestii zbawienia, lecz na głównych „warunkach” zbawienia, co nie wiąże się bezpośrednio z doktrynami.
[SPRAWDŹ TEŻ: 7 KROKÓW ABY ZMIENIĆ SWOJE ŻYCIE]
WARUNEK PIERWSZY – WIARA I PRZYJĘCIE ŁASKI
Najważniejszym warunkiem zbawienia jest wiara w naszego Zbawiciela i Pana Jezusa Chrystusa – że umarł za nasze grzechy, ponosząc w rzeczywistości naszą karę i wykupując nas spod sprawiedliwego sądu Bożego. Równoznaczne jest to z uświadomieniem sobie, że w żaden inny sposób nie możemy zmazać swoich win, jak tylko dzięki łasce, jaka została nam okazana. Żadne rytuały, dobre uczynki itp. nie zmazują winy za nasze grzechy, a każdy z nas ma na sobie piętno winy.
[SPRAWDŹ TEŻ: ŻYJ WIARĄ PRZEZ ŁASKĘ – PEWNOŚĆ I RADOŚĆ ZBAWIENIA]
„Zapłatą bowiem za grzech jest śmierć, ale darem łaski Boga jest życie wieczne w Jezusie Chrystusie, naszym Panu.”
List do Rzymian 6:23
„A że przez zakon nikt nie zostaje usprawiedliwiony przed Bogiem, to rzecz oczywista, bo: Sprawiedliwy z wiary żyć będzie.”
List do Galacjan 3:11
„A sprawiedliwy mój z wiary żyć będzie; lecz jeśli się cofnie, nie będzie dusza moja miała w nim upodobania.”
List do Hebrajczyków 10:38
Gdyby to znajomość doktryn albo uczynki nas zbawiały, nie nazywałoby się to już łaską.
„Lecz Bóg, który jest bogaty w miłosierdzie, z powodu swojej wielkiej miłości, którą nas umiłował; I to wtedy, gdy byliśmy umarli w grzechach, ożywił nas razem z Chrystusem, gdyż łaską jesteście zbawieni; I razem z nim wskrzesił, i razem z nim posadził w miejscach niebiańskich w Chrystusie Jezusie; Aby okazać w przyszłych wiekach przemożne bogactwo swojej łaski przez swoją dobroć względem nas w Chrystusie Jezusie. Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie jest z was, jest to dar Boga. Nie z uczynków, aby nikt się nie chlubił. Jesteśmy bowiem jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, które Bóg wcześniej przygotował, abyśmy w nich postępowali.”
List do Efezjan 2:4–10
WARUNEK DRUGI – PRAWDZIWA, ŻYWA POKUTA
Łaska jest wspaniałym darem i wielkim poświęceniem naszego Pana. Lecz bez żywej pokuty te dary nas nie obejmują. Nie można twierdzić, że jest się zbawionym, a dalej chodzić w brudach tego świata, w jakich żyło się przed poznaniem Boga Ojca i Syna Bożego.
[SPRAWDŹ TEŻ: I TY MOŻESZ ODMIENIĆ SWOJE ŻYCIE]
„Zostało im objawione, że nie im samym, lecz nam służyły sprawy wam teraz zwiastowane przez tych, którzy wam głosili ewangelię przez Ducha Świętego zesłanego z nieba. W te sprawy pragną wejrzeć aniołowie. Dlatego przepaszcie biodra waszego umysłu i bądźcie trzeźwi, pokładając doskonałą nadzieję w łasce, która będzie wam dana przy objawieniu Jezusa Chrystusa. Jak posłuszne dzieci nie ulegajcie pożądliwościom, jakie władały wami wcześniej, w czasie waszej nieświadomości; Lecz jak ten, który was powołał, jest święty, tak i wy bądźcie świętymi we wszelkim waszym postępowaniu; Gdyż jest napisane: Świętymi bądźcie, bo ja jestem święty.”
1 List Piotra 1:12–16
Gdy Pan Jezus dotyka naszego serca i zaczyna żywo mieszkać wraz z Ojcem w zbawionym człowieku (Ew. Jana 14:23), rodzimy się na nowo i otrzymujemy nowe serce, umysł i chęci. Zaczynamy żyć dla OJCA I PANA i na ICH chwałę. Lecz decyzja i wykonanie żywej, prawdziwej pokuty wypływa z chętnego serca. To moment, w którym oddajemy życie Chrystusowi – i rozpoczyna się pokuta, nowe narodzenie i życie w Duchu.
[SPRAWDŹ TEŻ: NIECH WYRÓŻNIA NAS BOŻA OBECNOŚĆ]
„A gdy zobaczył wielu spośród faryzeuszy i saduceuszy przychodzących do chrztu, powiedział im: Plemię żmijowe, któż was ostrzegł, żebyście uciekali przed nadchodzącym gniewem? Wydajcie więc owoce godne pokuty; A nie myślcie, że możecie sobie mówić: Naszym ojcem jest Abraham. Mówię wam bowiem, że Bóg może i z tych kamieni wzbudzić dzieci Abrahamowi. Już i siekiera do korzenia drzew jest przyłożona. Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, zostaje wycięte i wrzucone w ogień.”
Ewangelia Mateusza 3:7–10
WARUNEK TRZECI – CZCZENIE SYNA I OJCA W DUCHU I W PRAWDZIE
Pan Jezus, gdy był tylko człowiekiem, jako drugi Adam, już wskazywał wolę Ojca względem swojej osoby: że wszyscy mają oddawać Mu taką samą cześć jak Ojcu.
[SPRAWDŹ TEŻ: DLACZEGO UNIA HIPOSTATYCZNA NIE JEST BIBLIJNĄ NAUKĄ?]
„Aby wszyscy czcili Syna, jak czczą Ojca. Kto nie czci Syna, nie czci i Ojca, który go posłał.”
Ewangelia Jana 5:23
Możemy śmiało przypisać pod ten warunek również wykonywanie przykazań Bożych w duchu Nowego Przymierza – wykonywanie prawa Chrystusowego.
I stałem się dla Żydów jako Żyd, aby Żydów pozyskać; dla tych, którzy są pod zakonem, jakobym był pod zakonem, chociaż sam pod zakonem nie jestem, aby tych, którzy są pod zakonem, pozyskać. Dla tych, którzy są bez zakonu, jakobym był bez zakonu, chociaż nie jestem bez zakonu Bożego, lecz pod zakonem Chrystusowym, aby pozyskać tych, którzy są bez zakonu.
1 List do Koryntian 9:20-21
WARUNEK CZWARTY – ŻYWA RELACJA Z WSZECHMOGĄCYM OJCEM I WSZECHMOGĄCYM SYNEM
Uważam, że kolejnym niesamowicie ważnym elementem, który jest fundamentem miłości i przyjaźni, jest relacja z Bogiem Ojcem i Synem Bożym. Pan Jezus, jako Oblubieniec, dla którego jesteśmy stworzeni, będąc na ziemi jako człowiek, kładł duży nacisk na relację i znajomość swojej osoby. Ewangelista Jan w swoim liście dał jasny przekaz, że prawdziwa relacja z braćmi jest żywą społecznością z Ojcem i Synem.
[SPRAWDŹ TEŻ: KTO JEST OBLUBIEŃCEM?]
W tym zawiera się również kolejny warunek: uznanie Pana Jezusa za Wszechmogącego, bo tylko Wszechmogący może zarazem słyszeć wszystkich ludzi, badać ich serca i widzieć ich uczynki. Tylko w taki sposób Pan Jezus może być Cudownym Doradcą, dopomagać nam w naszych słabościach i przechadzać się po nas jako Duch Boży. W tym wszystkim zawarte jest przykazanie miłowania Ojca i Syna całym sercem.
„To, co było od początku, co słyszeliśmy, co widzieliśmy na własne oczy, na co patrzyliśmy i czego dotykały nasze ręce, o Słowie życia; (Bo życie zostało objawione, a my je widzieliśmy i świadczymy o nim, i zwiastujemy wam to życie wieczne, które było u Ojca, a nam zostało objawione). To, co widzieliśmy i słyszeliśmy, to wam zwiastujemy, abyście i wy mieli z nami społeczność, a nasza społeczność to społeczność z Ojcem i z jego Synem, Jezusem Chrystusem.”
1 List Jana 1:1–3
WARUNEK PIĄTY – UŚWIĘCENIE I ZAPIERANIE SIĘ SIEBIE KAŻDEGO DNIA
Uświęcenie i zapieranie się siebie to codzienna droga ucznia Chrystusa. Nie jest to jednorazowa decyzja, ale stałe odrzucanie własnej woli, aby wykonywać wolę Bożą. Człowiek zbawiony nie żyje już dla siebie, lecz dla Boga.
To oznacza walkę z grzechem, odcinanie się od świata i świadome podążanie drogą, którą wyznacza Pan Jezus. Noszenie krzyża to zgoda na to, aby iść pod prąd, nawet wtedy, gdy to kosztuje.
[SPRAWDŹ TEŻ: DUCHOWA DYSCYPLINA: UŚWIĘCENIE]
Nie doktryny jako systemy zbawiają, lecz żywa wiara w prawdziwego Chrystusa objawionego w Piśmie. Są jednak prawdy, których odrzucenie oznacza odrzucenie samego Pana.
POMYLONE PRIORYTETY
Niestety wiele osób nie uznaje Pana Jezusa po zmartwychwstaniu za Wszechmogącego i odcina się od zbawczej relacji. Nie wykonują przykazania Ojca, który nakazał czcić Syna tak jak Ojca. Nie chcą mieć codziennej społeczności z Synem.
[SPRAWDŹ TEŻ: DOWODY BIBLIJNE: PAN JEZUS – BÓG PRAWDZIWY #CZEŚĆ 1]
[SPRAWDŹ TEŻ: DOWODY BIBLIJNE: PAN JEZUS – BÓG PRAWDZIWY #CZEŚĆ 2]
[SPRAWDŹ TEŻ: DOWODY BIBLIJNE: PAN JEZUS – BÓG PRAWDZIWY #CZEŚĆ 3]
Inna część uważa, że może nazywać się chrześcijanami, chodząc do jakiegoś zboru i odbębniając „swoją wiarę” w jeden dzień w tygodniu. Jest jeszcze inna grupa, która trwa w pogańskich przyzwyczajeniach i życiu w świecie, a uważa się za dzieci Boże, nie znając ani Ojca, ani Syna.
Niestety system denominacyjny wpędził ludzi w religijność i często oddaje się autorytetowi człowieka, a nie PANA.
JAK TO JEST W NASZEJ WSPÓLNOCIE?
Naszym głównym fundamentem jest PAN JEZUS CHRYSTUS, którego wszyscy uznajemy za BOGA według BIBLII. ON jest kamieniem węgielnym i to ON nas zespala w zgromadzenie.
Różnimy się na poziomie doktrynalnym, ale nikt z tego powodu nikogo nie potępia. Wymieniamy się poglądami, a przekonać może nas jedynie CUDOWNY DORADCA, BÓG WSPANIAŁY – JEZUS CHRYSTUS przez swojego Ducha.
Oczywiście łączy nas również uświęcenie i niedawanie przystępu grzechowi wśród członków naszej wspólnoty.
[SPRAWDŹ TEŻ: WYŻSZE PRIORYTETY – ŻYCIE W WSPÓLNOCIE]
JAKI WNIOSEK?
Wniosek jest taki, jaki płynie z piękna Dobrej Nowiny – uwierzcie w Pana Jezusa i w Jego łaskę, jaka została dokonana na krzyżu: że umarł za grzechy całego świata i zmartwychwstał po trzech dniach.
Następnie badaj Jego Słowo, żywo pokutuj ze swoich grzechów i wykonuj to, w czym Bóg cię poucza przez Pismo Święte, sumienie i modlitwę. Trwaj w ciągłej zbawczej relacji ze swoim Oblubieńcem, wykonuj wolę Bożą i nieustannie zapieraj się samego siebie. Noś swój krzyż i idź pod prąd grzesznemu postępowaniu.
Przychodź z wiarą ze swoimi potknięciami do Pana i z wiarą przyjmuj Jego łaskę przebaczenia.
„Jeśli ustami wyznasz Pana Jezusa i uwierzysz w swoim sercu, że Bóg wskrzesił go z martwych, będziesz zbawiony. Sercem bowiem wierzy się ku sprawiedliwości, a ustami wyznaje się ku zbawieniu. Mówi bowiem Pismo: Każdy, kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony.”
List do Rzymian 10:9–11
